Şili’nin Çin pazarında atması gereken kilit adımlar

Şili, meyve ve gıda ihracatında Çin’de değer bazında liderliğe yükseldi; ancak marka bilinci, tanıtım, fito‑sanal izinler ve eyalet içi pazarlara erişim gibi tamamlanması gereken alanlar bulunuyor.

Şili’nin Çin pazarında atması gereken kilit adımlar

1990'ların başında Çin’e düzenli seyahat etmeye başlayan gözlemciler, o dönem ile günümüz arasındaki farkın sadece yolculuk sürelerinde (1992’de yaklaşık 60 saat iken günümüzde yaklaşık 30 saat olduğu aktarılıyor) değil, Çinli tüketicilerin tüketim alışkanlıkları ve gıda bilgisi bakımından da büyük olduğuna dikkat çekiyor.

1997'de Şili tarafının Çin'de kurduğu bir demonstrasyon çiftliği, iki ülke arasındaki tarımsal ilişkilere ivme kazandırdı ve 2005'te imzalanan Şili-Çin serbest ticaret anlaşmasının tarımsal müzakerelerini kolaylaştıran adımlardan biri olarak gösteriliyor.

Son yıllarda Şili’den Çin’e giden taze meyve ve diğer gıda ürünlerinin değeri hızla arttı: son on yılda yıllık ortalama %30 civarında büyüme ve geçtiğimiz yıl için %47 artış seviyeleri rapor ediliyor. Bu yükselişte kiraz başı çekse de üzüm, yaban mersini, erik ve avokado gibi ürünler de önemli katkı sağladı.

Mevcut avantajlar ve açık kalan konular

Çin genelde tarımsal ithalat için %10–%15 arası tarifeler uyguluyor; serbest ticaret anlaşması olan ülkeler ise bazı hassas ürünlerde kota ve istisnalarla muafiyetler elde edebiliyor. Şili’nin Çin ile olan anlaşması sayesinde birçok meyve, balık, deniz ürünü ve et çeşidinde güncel fito‑sanal protokoller mevcut; buna karşın armut, fındık, turunçgiller ve bazı dondurulmuş meyveler için hâlâ pazara giriş müzakereleri sürüyor.

Ancak ürünün pazardaki performansı yalnızca erişimle ilgili değil: Çinli tüketicilerin tükettikleri ürünlerin menşeini bilmediği, özellikle elma, yaban mersini ürünleri veya somon gibi ürünlerde menşei algısının zayıf olduğu belirtiliyor. Şarap ve kiraz dışında Şili marka bilinirliği sınırlı kalıyor.

Tanıtım, marka ve kanal stratejileri

Sektör temsilcileri; ambalajda ülke adı veya bayrak kullanımı, Çin dilinde etiketleme, koordineli ulusal tanıtım kampanyaları ve daha fazla saha personeli bulundurulması gerektiğini vurguluyor. Reklam ve promosyon bütçeleri bakımından Peru, Meksika gibi rakiplerin öne geçtiği, fuarlarda ve yerel etkinliklerde Şili görünürlüğünün yetersiz kaldığı örneklerle dile getirildi.

Şarap sektörü, Çin’de en organize tanıtım yapan alanlardan biri: yaklaşık 226 Şili şarap ihracatçısının piyasada olduğu, bir sonraki yıl için dijital odaklı ve genç tüketiciyi hedefleyen yaklaşık 2 milyon dolar civarında bir strateji bütçesinden bahsediliyor. Öngörüler, uygun politikalarla ithal şarap tüketicilerinin sayısının 2025’e kadar 100 milyonun üzerine çıkabileceği ve kişi başı yıllık tüketimin bugün için yaklaşık 1,2 litre seviyesinde olduğu yönünde.

İş yapma kültürü ve yerel ağların önemi

Çin’de iş kurmanın temelinde fiyat veya katalog kadar ilişkiler ve güvenin bulunduğu; uzun vadeli tekrarlanan ziyaretler, yerel ilişki ağı ve kültür bilgisinin başarı için kritik olduğu sıkça vurgulandı. Bazı sektörlerde ürünlerin yerinde işlenmesi ve tat profillerinin yerel zevklere göre uyarlanmasının fırsatlar yaratabileceği ifade edildi (ör. perakende atıştırmalık mamulleri, aromalı işlenmiş tavuk ürünleri, süperfood işleme).

İç pazarlara açılma ve lojistik

Büyük metropollerin ötesinde Çin’de 2 milyonun üzerinde nüfusa sahip 80’ten fazla şehir olduğu; iç kentlerin hızla büyüdüğü ve bir kısmının yıllık %10–%15 gibi yüksek büyüme oranlarıyla dikkat çektiği bildirildi. Buna paralel olarak Şili’nin, ProChile ofis ağını genişleterek ve bazı eyalet içi merkezlere daha fazla kaynak ayırarak bu pazarlara daha etkin girmesi gerektiği öneriliyor.

• Marka bilinirliği: ürün ambalajında menşei vurgulanması ve eşgüdümlü tanıtım kampanyaları.
• Fito‑sanal erişim: armut, fındık, turunçgil ve bazı dondurulmuş ürünler için müzakere ve protokol tamamlama.
• Yerel ağ ve insan kaynağı: Çin’de kalıcı saha personeli ve düzenli ziyaretler.
• Kanal çeşitlendirme: e‑ticaret, özel mağazalar, toptan pazarlar ve iç kent perakendeciliğine odaklanma.
• Tanıtım bütçesi: fuarlar, dijital kampanyalar ve ortak sektör aktiviteleri için artan yatırım gereksinimi.
• İç pazar stratejisi: büyük şehirlerin ötesinde nüfusu yüksek interior kentlere özel planlama.

Şili için sonuç olarak; erişim izinleri sağlanmış olsa da, kalıcı ve yüksek getirili bir konum elde etmek amacıyla marka oluşturma, yerel tüketici profilini derinlemesine anlama ve saha varlığını güçlendirme gibi tamamlayıcı adımlar gerektiği öne çıkıyor.